Opublikowano: 2026-08-19

W przypadku samochodów osobowych wykorzystywanych do użytku mieszanego podatnik ma prawo ujęcia w kosztach 75% poniesionego wydatku z tytułu używania takiego pojazdu. Z uwagi na rosnącą popularność samochodów elektrycznych warto zastanowić się czy ta reguła znajduje zastosowanie również do tego typu pojazdów.

Ograniczenie związane z używaniem samochodów osobowych w działalności gospodarczej

Zgodnie z regułą ogólną dotyczącą kosztów podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na określony składnik majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Należy jednak zwrócić uwagę na treść art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy PIT. Zgodnie z treścią tego przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Zatem wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego podatnikowi także do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.

Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

WAŻNE

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia „wydatków z tytułu używania samochodów”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy. Przyjmuje się, że pod tym pojęciem należy rozumieć jako wydatki ponoszone na posługiwanie się tym pojazdem, jego eksploatację i wykorzystywanie.

Limit 75% dotyczy również samochodów z napędem elektrycznym

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera własną definicję samochodu osobowego. Otóż zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

– klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub

– z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

– agregat elektryczny/spawalniczy,

– do prac wiertniczych,

– koparka, koparko-spycharka,

– ładowarka,

– podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

– żuraw samochodowy,

d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy zwrócić uwagę, że z zakresu powyższej definicji nie wykluczono pojazdów o napędzie elektrycznym. To zatem powoduje, że do tego typu samochodów osobowych znajduje zastosowanie wskazany art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy PIT.

Takie stanowisko potwierdza treść interpretacji indywidualnej z dnia 28.04.2026 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.263.2026.1.PT:

„ Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że Pana stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup energii elektrycznej pobranej z Punktu Ładowania i zużytej do ładowania wykorzystywanego w Pana działalności gospodarczej samochodu osobowego o napędzie elektrycznym, udokumentowanych refakturami w 75% stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznaję za prawidłowe.”

W konsekwencji Wydatki związane z zakupem energii zużytej do ładowania samochodu są związane z uzyskiwaniem przychodów z działalności gospodarczej i jednocześnie nie znajdują się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych. O ile zatem jej zakup jest prawidłowo udokumentowany, stanowią (co do zasady) koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.